تبلیغات
محفل ادبی با تو...اینم - مطالب ابر فرامرز فرحمهر

تصویر ثابت

بخش های ویژه
دفتر شعر

دکلمه

مناجات نامه


نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: شنبه 1392/10/21 01:36 ب.ظ


        شعرهای فرامرز فرحمهر

        گفته بودم که احساسم عادی نیس

        این اون جهانی که بهم قولشُ دادی نیس

        ما مثل پانداهای گشنه خوی سگ داریم!

        یه استخونی ِ که هی باید کشید بش لیس!

                                                              درختی ام که از زردی برگم نمی ترسم

                                                              برگی که از هجم تگرگم نمی ترسم 

                                                              هر شب تیغُ می کشم رو مُچُ آرنجم 

                                                              انقدر خستم که از مرگم نمی ترسم

        منم یه روز چکاوکم رو شاخه پاتیل بود!

        اما گلوله ای کشیدش سینه خاکم

        انقدر جون دادم، که بارونم نمی شوره

        این غصه های لعنتی رُ از دل پاکم

                                                              دلسوختۀ یک آدمی بودم که رفته بود

                                                              از روی وجدانش که چیزی بش قائل نیس!

                                                              رو نعش عهدِ آسمونی، هل هله می کرد!

                                                              به شوق تحصیل توی لندن یا که تو پاریس!
...
       

        حالیم نبود هر لحظه از عمرم می سوزه

        که زندگی مربوط به این مسائل نیس

        از روی مچ تیغُ فرو کردم تا آخر

        کل اتاقم شد از خون سیاهم خیس...
...
        

                                                              حالا که جان به جان آفرین تسلیمم

                                                              حالا که از اون زندگی هم تحریمم

                                                              دلتنگ جسمم، همون ماشین نو هستم

                                                              حالا که بین کرم های گور تقسیمم

        شاید فرصتی برای تازگی هم بود

        یا که می شد پا بگیره قصه ای از نو

        حالا از همین جا به بعضیا می گم!

        که خودکشی اوج حماقته، نزن رگ رو

                                                              نه، نیمه ای از ما، تو هیچ قلبی نیفتاده!

                                                              قلبتُ با احساس این لحظه ها پُر کن

                                                              توی جهنمِ همون تختی که توش هستی

                                                              ایندفعه دنیاتُ یه جور دیگه تصور کن
...
       
       
از کتاب سمفونی بادها: فرامرز فرحمهر
نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: جمعه 1392/09/29 11:39 ب.ظ

   فرامرز فرحمهر

     از دنیا نه پول می خواهم

                                   نه مقام

                                           نه اعتبار اجتماعی

                                                                 نه رویایی دارم

     ماشینم یک رنوی کوچک هم باشد کافی ست

     همین که خانه ای در پایین شهر..

     و در صف نانوایی نَ ایستم...

     اصلا از بقالی نان بسته ای می خرم!


     لباس های نو به نو هم نمی خواهم

     تلفن همراهم 

     همان نوکیای قدیمی باشد...


     تنها خواسته ام در دنیا 

                                 لبخند توست

                                             ای دوست

                                                             همین...


     می دانم

                 می دانم آرزوی کوچکی است


     اما

           اگر تو هم این آرزو را ...

                                          دنیا جای بهتری 

                                                        برای زیستن می شود...


     بیا با لبخندمان

                  جان ها را آرام کنیم...

...
    
     روز نوشت، از کتاب نت های خارج: فرامرز فرحمهر

نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: دوشنبه 1392/09/25 09:32 ب.ظ


                     

                        زمین را نقطه ای کوچک
                                                 در کهکشانی بزرگ دیدم...

                        همین کافی بود تا
                                       سوال هایم را بی پاسخ رها کنم
                                                                  و به آغوش طبیعت بازگردم...


                        همین کافی بود تا، دوباره هوس کنم
                                                         گیتاری داشته باشم
                                                                      و شعرهای جدید بنویسم...

                        همین کافی بود تا، دیگر از مرگ نترسم
                                                              و نگران آینده ام نباشم...

                        خشمم از دشمنانم فرو کشید
                                                         مهر شد...
                                                              و کینه ام، بخشش...

                        الماسی در نگاه تاریکم درخشید

                        به این فکر کردم که
                                            شاید کل کائنات
                                                        یک سلول از سلول های خدا باشد!

                        از کتاب نت های خارج: فرامرز فرحمهر (ماهی سرد)

نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: یکشنبه 1392/09/10 03:27 ب.ظ

                     

                        در آفریقای احساسم باران می بارد

                        سقف های قصرها یکی یکی فرو می ریزند

                        و آدم کوتوله های ترسو از این به آن ور می دوند...

                        کسی می گوید از دور بوی دود می داد


                        کس دیگری

                                     ... حتمآ آتش گرفته...

                                                       کس دیگر می گوید ...یخ زده است

                        سرد است

                                    انسانی آنجا دوام نمی آورد...

 

                        ...بانوی من

                               تو می دانی، تنها تو می دانی که

                                                          در آفریقای احساسم

                                                                               تمدنی گم شده است

                        این راز را در سینه هایت نگه دار...

                                                        من یک تمدن گم شده هستم...

                        از کتاب نت های خارج: فرامرز فرحمهر (ماهی سرد)

نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: چهارشنبه 1392/09/6 07:58 ب.ظ

 

   یک لحظه بیا پایین، یک لحظه کنارم باش

   تو سردی پاییزی، گرمی بهارم باش


   اسبی که تورُ برده، بی زینه عزیز من

   تو جنگل تنهایی، می شینه عزیز من


   لب هاتُ نگا کردی؟ دستاتُ که بی فاله؟

   چشماتُ که یخ بسته؟ موهایی که بی حاله؟


   صبح ها دیگه با زنگِ؟ شب ها دیگه با حرفِ؟...

   دیوار جهان تو ، از جنس یخ و برفِ ...

    .

    .

    .

   می خوام تو این سرما، توو آغوش تو جا شم

   تو ناموس من باشی، من ناموس تو باشم


   یک لحظه و بعدش که، به زندگی می خندم...

   لب هامُ که می بوسی... چشمامُ که می بندم...


   از کتاب نت های خارج: فرامرز فرحمهر


نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: چهارشنبه 1392/09/6 05:39 ق.ظ

                      

                        هه هه هه تف به ذات زندگی

                                                   یک جام دیگر بیاور ساقی

                        ویولنم را شکسته ام

                                                 تف به ویولن

                                                                تف به جوانی

                        امشب می خواهم تمام پولم را شراب بخورم

                        هه هه هه تف به شراب

                                    دیشب زنم مرد و پسرم تصادف کرد...

                                                                هه هه هه تف به زن و فرزند...

                        امشب را می خواهم با خودم باشم

                                          هر چه سعی کردم در "گام" باشم نشد

                                                                                      تف به "گام ها"

                        من نت های خارجم ساقی

                                                هه هه هه می فهمی؟

                        یک جام دیگر بیاور این هم تمام شد

                        امشب می خواهم با خدا 

                                            خارج از مدار کمی گفتگو کنم

                        می خواهم با او انگور بخورم

                                                         و سیب مست کنم...

                                                                                  هه هه هه...

                        از کتاب نت های خارج: فرامرز فرحمهر
نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: جمعه 1392/09/1 06:45 ق.ظ


                   

                      پشتم به جنگل و رویم به شهر است!

                                         نه آن که شهر نشین تنهایی شده باشم...

                                                                         نه آن که از خوی وحشی گری ام ...

                      نه

                          گیسوهای تو ...

                                            آتش گرفته است

                                                        گیسوهای تو انگشتانم را می سوزاند...

                      و آغوشم از مرمر تنت ...

                                               و لب هایم از تبریز لبت، لیز می خورد

                      تو دیگر مال من نیستی...

                      تو دیگر مال من نیستی...


                      قطار در راه است

                                             و تو با آن

                                                          از روی من رد خواهی شد...

                      از کتاب نت های خارج: فرامرز فرحمهر


نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: جمعه 1392/09/1 06:10 ق.ظ

                      

                        می گویند صامت

                                                 بی تحرک...

                                                                     بودا شده ای تو؟


                        از لاکت بیا بیرون

                                                به نت های آب...

                                                                      به سمفونی بادها گوش کن...


                        به سلام ما

                                         نصیحت ها

                                                   ...چشمک دختران شهر!

                                                                                 ...آن ها که دوستت دارند!


                        می گویم

                                        ...از " گام " زندگی خارج شده ام


                        من نت های خارجم

                                                     تنهای بدون شرح...

                    اسب بدون یال

                                               کفتر بدون بال

                                                                      هندوی بدون خال


...                        کلاغی هستم که

                                           سرطان هنجره گرفته

                                                                    و به جای قار قار

                                                                                         یار یار می کند...                               

                        از کتاب نت های خارج: فرامرز فرحمهر

نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: سه شنبه 1392/08/21 02:10 ق.ظ

    

      تنهایی یک درد مادرزاد لاعلاج است برای خیلی ها!

      باورکنید که بعضی ها تنها به دنیا می آیند و تنها هم می میرند

      و بعد از مرگ هم این تنهایی ادامه دارد

      حتی اگر ساکن شمالی ترین نقطه ی بهشت باشند!

      برای بعضی ها تنهایی نه اینکه قسمتی از زندگی باشد

      که دقیقا خود سرنوشتشان است!

      تشخیص دادن آدم تنها هم به این راحتی ها نیست!

      اینکه دوستت جواب اس ام اس ات را ندهد و احساست را کسی نفهمد و...

      از این دست اتفاقات چیپ و سطحی منظور من نیست!

      من از جهانی حرف می زنم که از ابتدا تا انتهایش یک مسیر انفرادیست!

      یک جهان از هر جهت نا تمام که جایگاه همراهت فقط به این بستگی دارد که

      فانوس را چگونه دستت بگیری و سایه ات در کجا بیفتد...

      من از عشق های نرسیده و خواسته های سرکوب شده

      و زندگی ناکام و بخت خوابیده حرف نمی زنم!

      از مرگ هم حرف نمی زنم!

      از یک اتفاق صحبت می کنم که در زندگی و مرگ منبسط می شود

      و هر دو را در خودش حل می کند...

      ربطی هم به ژست های سیگار به لب با رکابی خیس چسبیده به بدن

      و نگاهی که از پنجره پرت شده بیرون

      در یک عکس سیاه و سفید ندارد!

      به خودکشی در حمام و جنگل و روی تخت خواب هم ندارد!

      ربطی هم به این ندارد که

      مشت مشت قرص خواب هم کفاف چرت چند دقیقه ات را ندهد!

      ربط ندارد به اینکه روی کاغذهای مچاله دراز بکشی

      و ترک های سقف را از بین سرگیجه های پنکه ی سقفی ببینی!

      به هیچ چیزی هیچ ربطی ندارد!

      تنهایی بی ربط ترین ارتباط دنیاست!

      اصلا فرض کن تمام آدمهای دنیا هم عاشقت باشند

      و اصلا تمام حرف هایت را مو به مو با مغز استخوانشان بفهمند

      و هر لحظه ات را هم در میان خیل عاشقانت باشی!

      باز چیزی عوض نمی شود!تنهایی ات سر جایش می ماند...

      من دوستان جالبی دارم که فکر می کنند

      با عشق و دوستی و ازدواج و این طور روابط زیستی

      و مادی محض میشود خود را نجات داد!

      یا دوستان جالب تری که فکر می کنند

      اگر با یک شلیک مغزت را به دیوار بپاشی

      دیگر همه چیز درست می شود!

      یا دوستان خوشحالی که می گویند

      خودت را سرگرم درس و کار و پول و کلا زندگی کنی

      دیگر تنهایی ات هم تمام می شود!

      دوستان خجسته ای هم هستند که

      مرکز مشاوره و مطب روانپزشک معرفی می کنند

      و خیال می کنند با یک نسخه پر از قرص و شربت بی حس کننده

      و چند ساعت باطل الاباطیل و اراجیف شنیدن از گل و بلبل

      می شود به تنهایی پایان داد...

      تا اینجا که من رفته ام و تا اینجا که من می دانم

      تنهایی یک درد مادرزاد لاعلاج است برای خیلی ها!

      باور کنید که بعضی ها تنها به دنیا می آیند و تنها هم می میرند

      و بعد از مرگ هم این تنهایی ادامه دارد

      حتی اگر ساکن شمالی ترین نقطه ی بهشت باشند.

     

      متن مقدمه کتاب سمفونی بادها: فرامرز فرحمهر، از میلاد روشن

نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: یکشنبه 1392/08/19 02:04 ق.ظ

  

                 وقتی چندبار رابطه عاطفی تُ از نابودی نجات می دی
                
چندان امیدی به زنده موندنش نداشته باش...
                
دیر یا زود سکته ی اصلیُ می زنه....
                
و واقعآ چقدر سخته بعد از تموم شدن این رابطه...
                
بخوای رابطه جدیدیُ شروع کنی...
                
همش به خودت می گی
                
منکه قبلا این راهُ رفتم...
                
منکه قبلا این راهُ رفتم...

                
اونوقته که به خودت میای و می بینی
                
چیزی جز یک مجسمه نیستی...
                
مجسمه ای که نه اراده داره و نه احساس

                
مجسمه ای مقدس و شکسته
                
و تا چشم بهم می زنی
                
می بینی که چقدر زشت شدی...
                
دلت برای خودت تنگ می شه
                
برای زنگ خوردن گوشیت

                 برای اینکه وقتی تو مسئله ای گیر می کردی
                
محبوبت برای دفاع و نجاتت
                
دست و پاشُ گم می کرد و بر افروخته می شد!
                
خیلی سخته تمام این حس ها رو حمل کردن

                
شاید حس حمایت به نظر حس زنانه ای بیاد
                
اما مردها بیشتر نیاز به حمایت دارن
                
برای مردی که همیشه کارهاشُ خودش انجام می دهُ
                
تنهایی می جنگه
                
خیلی حس جالبیه

                 کسی که دوستش داره
                 مراقبش باشه

                
یکی از دوستان فرانسوی یکی از دوستانم
                
اسم خودشُ (ماهی سرد ) گذاشته بود
                
من هم از امروز (ماهی سرد) هستم

                 دلنوشته: فرامرز فرحمهر (ماهی سرد)

تعداد کل صفحات : 5 1 2 3 4 5
بخش های ویژه
پستچی

ما در فیس بوک

پستچی
دریافت روزانه اشعار

با وارد کردن آدرس ایمیل خود در کادر زیر، آخرین مطالب باتو...اینم رابه شکل روزانه در ایمیل‌تان تحویل بگیرید:

راهنمای عضویت
درباره ما
باتواینم
مـــحفل ادبــــی باتو ... اینم
خـــانـــه ایست بــرای دقایق
عـــاشقانه ......شمــــــــــا

مدیر گروه باتو...اینم :
سید میلاد

مدیر ارشد و ناظر :
نیلوفرانه
مدیر ارشد و روابط عمومی:
فرامرز فرحمهر
مدیر و ناظر امور داخلی:
شیما
مدیر بحث هفته:
نیلوفر آبی
مدیر بخش تولد:
تینا
مدیر رویداد های ادبی:
پژواک
مدیر گروه یاهو و پیامک:
محسن

.......................................

لطفا جهت حمایت از ما لوگو های زیر

را در سایت یا وبلاگ خود قرار دهیـــد

.......................................
باتو...اینم


باتو...اینم

موضوعات
نویسندگان
برگه ها
جستجو در وبلاگ
پیامک های عاشقانه
    شما با ثبت شماره تلفن و نام خود جملات زیبا را در موبایل خود دریافت خواهید كرد
بخش های ویژه
تولدهای نویسندگان بحث هفته رویداد های ادبی
سه نقطه مشاعره
ابزارک های وبلاگ
  • رنک سایت در گوگل:2
  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :