تبلیغات
محفل ادبی با تو...اینم - مطالب ابر باران

تصویر ثابت

بخش های ویژه
دفتر شعر

دکلمه

مناجات نامه
تازه ترین مطالب


نویسنده :میــرا
تاریخ: چهارشنبه 1394/04/3 05:48 ق.ظ

شب تهی از مهتاب

شب تهی از اختر

ابر خاکستری بی باران پوشانده

آسمان را یکسر

ابر خاکستری بی باران دلگیر است

و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت

افسوس

سخت دلگیرتر است

شوق بازآمدن سوی توام هست

اما

تلخی سرد کدورت در تو

پای پوینده ی راهم بسته

ابر خاکستری بی باران

راه بر مرغ نگاهم بسته

وای ... باران...باران ؛

شیشه ی پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای ... باران ...باران ؛

پر مرغان نگاهم را شست

{حمید مصدق}


نویسنده :میــرا
تاریخ: یکشنبه 1394/03/31 08:45 ق.ظ

نویسنده :انسیه بانو
تاریخ: پنجشنبه 1393/02/25 11:49 ب.ظ

بارانی سرد...

ابرهایی دلگیرانه تر از عصر جمعه...

"انسیه (بانوی بهار)"


نویسنده :نیلوفر آبی
تاریخ: دوشنبه 1392/11/28 09:11 ب.ظ
به خواب هایم سرک نکش

حوصله ی چشمانت را ندارم!

این روزها

تنهایی زیر باران قدم زدن

وقتی دستان کوچکم

تهه جیب های بی سر و تهِ بارانی کهنه ام گم میشود،

چه کِیفی دارد...


صدای خس خس کتونی های عجیب و غریبم

وقتی با همان لذت همیشگی

پاهایم را روی زمین میکشم و

آهنگ شالاپ شولوپ 

وقتی پاچه های شلوار گشادم

توی چاله های کوچک آب

خیس می شوند،

قشنگ ترین موسیقی عالم است...


این روزها

جدول های تمام پیاده روهایی که کنار تو

وقتم رویشان تلف میشد

حل کرده ام!


دیگر با پاکت سیگارم تعارف ندارم

روشن کردن سیگاری که دیگر با کسی شریک نمی شوم

خنده دارترین بی تفاوتی این روزهایم است...


دیگر نگران خیس شدن کوله پشتیَم نیستم

وقتی نامه ی عاشقانه ای در جیبش پنهان نکرده ام!

آخر این روزها تمام زندگی ام 

در جیب کوچک کوله ام جا میشود و من 

زندگی خیس را بیشتر دوست دارم...


به خواب هایم سرک نکش لعنتی!

تو هیچوقت مستیِ بی شراب را نخواهی فهمید...

"waterlily"

موضوع: نیلوفر آبی، شعر،
کلمات کلیدی :مست ،باران ،
نویسنده :Sade_Sade
تاریخ: پنجشنبه 1392/10/19 03:00 ب.ظ
باز باران

باز باران،نم نم
بی بهانه،کم کم
می خورد بر زخم قلبم
یاد آید آن دو چشمت
آن تپشهای قلبت
آه چه غمگین است باران
تلخ تلخ است باران
باز دلگیر از زمانه
با بهانه بی بهانه
در کوچه های غربت
گاه غمگین گاه خوشحال
می روم تنهای تنهای
ردپایش کو باران؟
خنده هایش کو باران؟
اینجا من خیس خیسم
خیس گریه یا که باران؟
باز دلتنگم برایش
باز بی تابم برایش
جان باران،های باران
ابرهایت را بر دار و بگذر
بد نمک میزنی زخم ما را
کاش میفهمید باران
کاش می رفت باران
کاش می مرد باران
او نمی داند که من درخلوت خود
پای شبها
عمری است که می بارم
همچو باران،همچو باران

موضوع: شعر، دل نــوشته،
کلمات کلیدی :دلنوشته های sade_sade ،باران ،
نویسنده :باد
تاریخ: دوشنبه 1392/09/18 01:53 ب.ظ

 

 

                                                                        باران بود...سرد بود...شب بود...

                                                                                    دخترک کبریت نداشت...

                                           کسی را نداشت...مسجدی ها می گفتند خدا را هم نداشت...

                   سرش پایین بود...چشمانش دنیا دنیا ماتم بود...روی گونه هایش باران بود...

                                                    دخترک گوشه ی خیابان با ترس تن می فروخت...

                                                                    خسته بود...گرسنه بود...کبود بود...

                          همین که زمین خورد...تمام مردان شهر برای بلند کردنش جمع شدند...

                                              دخترک همین یک بار...و برای اخرین بار بلند نشد...

                                                      رفت...تنش را برای این مردم گذاشت و رفت...

                                         هیچ کس نگفت پدر نداشت...هیچ کس نگفت مادر داشت...

                                                  هیچ کس نگقت کار نداشت...خانه ی گرم نداشت...

                      هیچ کس نگفت نان نداشت...محبت نداشت...کسی را برای تکیه نداشت...

                                                       هیچ خری نگفت هیچ کس و هیچ چیز نداشت...

 فقط نوزده سالش بود...تنها چیزی که داشت...یک عمر درد بود...یک روح زخمی بود...

                        دلش گرفته بود...دلش بی تاب بود...رفت...مرد...خیلی ساده...مرد...

                                                   

                                                                          روزنامه های فردا نوشتند : ...

                                    " فاحشه ای به طرز نکبت باری گوشه ی خیابان جان داد... "

 

                                                                                    دخترک راحت شد...

 

 

 

 

موضوع: باد،
کلمات کلیدی :باد ،قصه ،کودک ،نسل ،ما ،کبریت ،باران ،
نویسنده :سایه
تاریخ: شنبه 1392/09/2 07:18 ب.ظ


  ببار با التهاب من

  با احساس من

  با بی قراری هایم ببار

  بر عطش باغ، بر صنوبر صبرم

  بر سوسن خاموش رمیده از خیالت

  بر برکه خشکیده  گونه هایم ببار

  بگو باران ببارد و با آهنگ نفس های تو

  بر گام های خسته ی من در امتداد رفتن باتو

  با خاطراتت

  با  باران

  تو و من و باران

  تا نزدیک صبح تا طلوع نور

  تا پایان تاریکی

  تا پنجره ی پلکهایت

  تا فصل آرزوهایم

  بگو ببار تا مرهمی بر زخم تیر غمزه ی نگاهت یابم..

  تا آتش قهرت خاموش گردد

  آنقدر ببار تا در تپش  هق هق بغضم بفشورم و بپاشم

  بر التماس چشمان من

  بر بالهای گشوده از آتش سوزان شمع بر جان پروانه

  بر زخم کهنه این تن بیمار

  بر لجاجت های کودکیم ببار

  بر تسلیم شدن هایم بر خواهش هایت

  بر تکثیر لحظه های بودنم در کنار تو

  بر شعشعه الهام گرفته از برق خاموش پلکهایت

  بر جوانه های روئیده از اشتیاق دیدنت ببار

  برای پنهان شدن رسوائیم ببار

  تو از دلتنگی آسمان

  من از تیره بختی خود

  ببار از چشمان من ببار

  بر آشفتگیم از دلدادگی

  از دل بیقراری

  ببار بر کتمان گریه ایم ببار...

موضوع: دل نــوشته،
کلمات کلیدی :باران ،عطش باغ ،
نویسنده :باد
تاریخ: پنجشنبه 1392/08/30 07:17 ب.ظ

                                                                         

                                                        چشمت ستاره می شود...سوسو می کند برای نگاهم...

           زلفت همه مژگان ابر فرشته ی ملکوت است...چه ناز می کند در وزش بازدم پرحراراتم...

                                   خم لبت با احساسم عجیب بازی می کند...جان می دهم روی لب هایت...

                                      نفست همه اکسیر جوانیست...نفست همان نیاز زنده بودن من است...

                                                     قرص ماهت را بنما بر من...من به این مهتاب محتاجم...

                                                ضربان قلبت نبض زمین است...نفس نفس مزن در آغوشم...

                                                              تاپ تاپ قلبت را کم کن...دنیا هنوز آرزو دارد...

                                               دستت را به دور گردنم قفل کن...این قفل شاه کلید هم ندارد...

                          تو را میان جان می گیرم...می فشارمت...می فشارمت...جانت جانم می شود...

                                              این قلب من ضعیف است...بی مروت...این قدر عشوه مریز...

                                                                           
                                                                                           سر تا پا بوسه می شوم...

          گویی از اول بوسه خلق شدم...انگار از ازل یک بوسه بوده ام...می نشینم جای جای تنت...

                                                                     
                                                                                         صادقانه اعتراف می کنم...

                   لب های تو رمز جهان است...لب های تو فلسفه ی این همه قیل و قال و زندگیست...

                                     لب های تو خود خود بهترین افریده است...همان هسته ی هستیست...

  
                                                      همین که دست به موهایت بردم...زل به چشمانت زدم...

                                                            بی رحم نگین هایت...مرا تا ان سوی خدا هم برد...

     ماتم برد...در اعماق نگاهت آن قدر رفتم که از مرز دورترین جهان های پنهانی خدا هم گذشتم...
 
           میان سیاهی غوطه ور شدم...مرا به سرزمین هایی کشاندی که خدا هم نبود...خدا هم نبود...

                     و تو رفتی و من هنوز در آن همه سیاهی سرگردانم...هرگز راه برگشت را نیافتم...

  و تو بی رحمانه رفته ای...لعنت به تو...قلبم می گوید تو هیچ وقت اصلا نیامده بودی...که بروی...

                                                                            من هیچ وقت...هیچ کس را نداشته ام...

                                        
                                                                             این بخاطر ترک کردن سیگارم بود...
                                        
                                             این فقط عمیق ترین خیالم بود...این نامحدود ترین احساسم بود...

                                                                      
                                                                                        همه ی این لحظه های ناب...

      قدم زنان دست در جیب با بارانی و کلاه و بوتم زیر بارش سپید ترین برف تمام عمر اسمان...

                                                                                                  درون ذهنم گذشت...

                                                                            ان قدر عمیق...که هرگز باز نگشتم...

                                       و هنوز هم مات و سرد و سنگ و سخت...با چشمانی همیشه باز...

                                                           در ان دنیایی که خلق نشده و خدا هم نیست...هستم...

                                                نمی دانم...محال هست...زر مفت است...نه...خدا هم هست...

                             در آن سرزمینی که هرگز خلق نشده...اری...خدا هم هست...خدا هم هست...


  می دانم...یک روز...یک غروب...یک لحظه ی خاص...زیر باران...همه چیز درست می شود...

                                                                   می دانم...اخر این قصه خوب تمام می شود...

                     من مرد هستم...سخت و محکم هستم...تحمل می کنم...امید دارم...من خدا را دارم...

                                              
 این روزهایم همه تلخند...روزگار می گذرانم و ترک می شکنم و مثل همیشه سیگارم را می کشم...

                                 
                                          من می دانم...یک غروب همه چیز درست می شود...زیر باران...


                                                                                                                   ...گل


موضوع: باد، شعر،
کلمات کلیدی :تلخ ،امید ،خدا ،غروب ،باران ،سعید کریمی ،باد ،
نویسنده :باد
تاریخ: چهارشنبه 1392/08/29 07:14 ب.ظ

                                                                        

                                                                 من از دنیا چیزهای زیاد و عجیب و غریب نمی خواهم...

                                             
برای تنهایی هیچ بهانه ای ندارم... همین که خودم هستم کافیست...

همین که غروب دست در جیب و کلاه به سر و چشم به سنگ فرش خیابان با خودم قدم بزنم کافیست...

                                         
همدم برای من ارزویی پوچ است...رفیق...نه...ندارم...نه...نمی خواهم...

                                                    
این دو انگار از هرچیزی برای من عجیب تر و دست نیافتنی ترند...

                                                                                      
سخت است کسی را نداشته باشی...

                         
سخت است احساساتت را فقط برای گنجشک ها و باران و ماه و اسمان بروز دهی...

                                                                             
دلم به قد تک ماهی درون تنگ...تنگ است...

                                                                     
دلم به قد تنها سنجاقک برکه ی مرده...تنگ است...

                                                                        
دلم به قد تمام روزهای تنهایی خدا...تنگ است...

                                                                                 
باشد...من از این دنیا چیزی نمی خواهم...

                                                                            
خدایا...کاش فقط هر روزت چند غروب داشت...

            
من عمرم کوتاه است...کاش چند برابر تمام روزهای زندگی ام می توانستم غروب تماشا کنم...

                                                             
باشد...همه ی این دنیا از ان شما...فقط غروب برای من...

         
                                               
می دانی...اخر قلبم شکسته تر از مورچه ی به عزا نشسته است...
                       
                                                                             
تنها که باشی...قد دو نفر  نفس می کشی...
 
                                                                           
تنها که باشی...برای خودت قفس می کشی...

                                                                                      
من...شب ها...خودم را بغل می کنم...

                                                              
من...راستش...خودم اشک های خودم را پاک می کنم...

                                          
                                                                      
گناهی نداشته باشم اگر صدایت کنم دوست من...
                                                       
                                                                               
دوست من...برایم زیباترین غروب قرن باش...

                         
                                                             
مخاطبم...خطایی نکرده باشم اگر دوست خودم بدانمت...
                                                           
                                                                       
دوست من...برای من خالق تمام غروب ها باش...

                             
                                           
می بینی...چه صادقانه دست نیافتنی ترین ارزویم را به قلم می اورم...

                   
فقط حیف...حیف...که به رغم تمام احساساتم خیلی وقت است خواسته ام تنها باشم...
 
                                                                      
وقتی غریب افتاده باشی...بهتر است تنها باشی...

                                                                 
                                                                                                 
امشب چایم طعم باران دارد...

                                                                            
امشب با برگ های سبز ریخته گپ می زنم...
 
                                                                                                   
امشب با باد قدم می زنم...

                                                                                
من به همین عشق بازی هایم راضی ام...
 
                                                                                 
من...عادت نه...عاشق تنهایی شده ام...

                                                              
                                                                                     
دوست من...حرف هایم را جدی نگیر...

                                                        
این پشه ی سرگردان میان جمجعه ام زیاد وراجی می کند...

                                                                  
ورق بزن این صفحه را...مبادا اشکی به حالم بریزی...

 
            
دوست من...معمولی باش...ساده باش...صادق باش...مراقب تمام دوست های خوبت باش...


                                                           
باد را جدی نگیر... امشب...فقط...سیگارم را کم کرده ام...


                                                                                                
غروب پاییز تنم را می لرزاند...


                                                   
آدم معمولی که باشی...با تمام لذت غروب را تماشا می کنی...


موضوع: شعر، دل نــوشته،
کلمات کلیدی :باد ،درددل ،پشه ،سرگردان ،جمجمه ،غروب ،باران ،
تعداد کل صفحات : 6 1 2 3 4 5 6
بخش های ویژه
پستچی

ما در فیس بوک

پستچی
دریافت روزانه اشعار

با وارد کردن آدرس ایمیل خود در کادر زیر، آخرین مطالب باتو...اینم رابه شکل روزانه در ایمیل‌تان تحویل بگیرید:

راهنمای عضویت
درباره ما
باتواینم
مـــحفل ادبــــی باتو ... اینم
خـــانـــه ایست بــرای دقایق
عـــاشقانه ......شمــــــــــا

مدیر گروه باتو...اینم :
سید میلاد

مدیر ارشد و ناظر :
نیلوفرانه
مدیر ارشد و روابط عمومی:
فرامرز فرحمهر
مدیر و ناظر امور داخلی:
شیما
مدیر بحث هفته:
نیلوفر آبی
مدیر بخش تولد:
تینا
مدیر رویداد های ادبی:
پژواک
مدیر گروه یاهو و پیامک:
محسن

.......................................

لطفا جهت حمایت از ما لوگو های زیر

را در سایت یا وبلاگ خود قرار دهیـــد

.......................................
باتو...اینم


باتو...اینم

موضوعات
نویسندگان
برگه ها
جستجو در وبلاگ
پیامک های عاشقانه
    شما با ثبت شماره تلفن و نام خود جملات زیبا را در موبایل خود دریافت خواهید كرد
بخش های ویژه
تولدهای نویسندگان بحث هفته رویداد های ادبی
سه نقطه مشاعره
ابزارک های وبلاگ
  • رنک سایت در گوگل:2
  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :