تبلیغات
محفل ادبی با تو...اینم - مطالب ابر امید

تصویر ثابت

بخش های ویژه
دفتر شعر

دکلمه

مناجات نامه
تازه ترین مطالب


نویسنده :باد
تاریخ: پنجشنبه 1392/08/30 07:17 ب.ظ

                                                                         

                                                        چشمت ستاره می شود...سوسو می کند برای نگاهم...

           زلفت همه مژگان ابر فرشته ی ملکوت است...چه ناز می کند در وزش بازدم پرحراراتم...

                                   خم لبت با احساسم عجیب بازی می کند...جان می دهم روی لب هایت...

                                      نفست همه اکسیر جوانیست...نفست همان نیاز زنده بودن من است...

                                                     قرص ماهت را بنما بر من...من به این مهتاب محتاجم...

                                                ضربان قلبت نبض زمین است...نفس نفس مزن در آغوشم...

                                                              تاپ تاپ قلبت را کم کن...دنیا هنوز آرزو دارد...

                                               دستت را به دور گردنم قفل کن...این قفل شاه کلید هم ندارد...

                          تو را میان جان می گیرم...می فشارمت...می فشارمت...جانت جانم می شود...

                                              این قلب من ضعیف است...بی مروت...این قدر عشوه مریز...

                                                                           
                                                                                           سر تا پا بوسه می شوم...

          گویی از اول بوسه خلق شدم...انگار از ازل یک بوسه بوده ام...می نشینم جای جای تنت...

                                                                     
                                                                                         صادقانه اعتراف می کنم...

                   لب های تو رمز جهان است...لب های تو فلسفه ی این همه قیل و قال و زندگیست...

                                     لب های تو خود خود بهترین افریده است...همان هسته ی هستیست...

  
                                                      همین که دست به موهایت بردم...زل به چشمانت زدم...

                                                            بی رحم نگین هایت...مرا تا ان سوی خدا هم برد...

     ماتم برد...در اعماق نگاهت آن قدر رفتم که از مرز دورترین جهان های پنهانی خدا هم گذشتم...
 
           میان سیاهی غوطه ور شدم...مرا به سرزمین هایی کشاندی که خدا هم نبود...خدا هم نبود...

                     و تو رفتی و من هنوز در آن همه سیاهی سرگردانم...هرگز راه برگشت را نیافتم...

  و تو بی رحمانه رفته ای...لعنت به تو...قلبم می گوید تو هیچ وقت اصلا نیامده بودی...که بروی...

                                                                            من هیچ وقت...هیچ کس را نداشته ام...

                                        
                                                                             این بخاطر ترک کردن سیگارم بود...
                                        
                                             این فقط عمیق ترین خیالم بود...این نامحدود ترین احساسم بود...

                                                                      
                                                                                        همه ی این لحظه های ناب...

      قدم زنان دست در جیب با بارانی و کلاه و بوتم زیر بارش سپید ترین برف تمام عمر اسمان...

                                                                                                  درون ذهنم گذشت...

                                                                            ان قدر عمیق...که هرگز باز نگشتم...

                                       و هنوز هم مات و سرد و سنگ و سخت...با چشمانی همیشه باز...

                                                           در ان دنیایی که خلق نشده و خدا هم نیست...هستم...

                                                نمی دانم...محال هست...زر مفت است...نه...خدا هم هست...

                             در آن سرزمینی که هرگز خلق نشده...اری...خدا هم هست...خدا هم هست...


  می دانم...یک روز...یک غروب...یک لحظه ی خاص...زیر باران...همه چیز درست می شود...

                                                                   می دانم...اخر این قصه خوب تمام می شود...

                     من مرد هستم...سخت و محکم هستم...تحمل می کنم...امید دارم...من خدا را دارم...

                                              
 این روزهایم همه تلخند...روزگار می گذرانم و ترک می شکنم و مثل همیشه سیگارم را می کشم...

                                 
                                          من می دانم...یک غروب همه چیز درست می شود...زیر باران...


                                                                                                                   ...گل


موضوع: باد، شعر،
کلمات کلیدی :تلخ ،امید ،خدا ،غروب ،باران ،سعید کریمی ،باد ،
نویسنده :میــرا
تاریخ: یکشنبه 1392/02/22 09:53 ق.ظ
گفتم شاید بتوانم از انعکاس صدایم نفسی تازه کنم.
شوقی زنده کنم ...
سازی کوک کنم ...
رو به کوه ایستادم و گفتم :
"ای کوه زبان بگشا...
آیا امیدی هست؟"
کوه جنبید و گفت:" آه !چقدر خوابم می آید ....
وقت خواب است...
دیر است...!!!"


"دلنوشته ای از نیچه"

نویسنده :پژواك
تاریخ: یکشنبه 1391/07/23 05:30 ب.ظ

دوباره  تقدیم به دوستی که این روزها خیلی نگرانشم. امیدش ماندگار.

 

بگذار دکترها ... ،

          جراحان ... ،

     و حتی شکسته بند های محلی،

هر چه می خواهند بگویند ...!               

  رهایشان کن!

 تو باز خواهی گشت ... ،

    تا آغوشم با عشق خواهی دوید ... ،

و من دستانم را نردبانی خواهم کرد،

                  تا روشن ترین ستاره شب،

                                               از آن تو باشد.

                                                                               پژواک مهر91

امید ... ستاره شب ...

موضوع: شعر، دل نــوشته،
کلمات کلیدی :امید ،تقدیم به تو ،ستاره شب ،
تاریخ: چهارشنبه 1391/05/25 06:57 ب.ظ


به آذربایجانی های عزیز:


گاهی دست
یا پایش
سر از خاک بیرون می آورد

اما این نبض هایش بود
که خون می خورد و
ریشه می کرد

ریشه می کرد به آخرین لبخندت
به سرخ ترین بوسه ی ماقبل.../ َت
به ترانه ی قلبت!

زلزله
غیرمجاز بود
دیگر
صدای راه رفتنت در خانه
پخش نشد!
تاریخ: جمعه 1391/04/23 12:32 ق.ظ

هر کجای دنیا بروی
برای حرف هایت
دلیل می خواهند

تو فقط بگو
دوستم داری

تاریخ: یکشنبه 1391/04/18 12:56 ق.ظ

کم و بیش اش
چه فرقی می کند؟!
هنگامی که سهم تو از پرواز
آسمان قاب گرفته ای
روی دیوار باشد

کوتاه بیا!
کوتاه بپر!
درد سقوط کم تر است.

"امید دیوسالار"

نویسنده :غزل
تاریخ: یکشنبه 1390/08/15 12:51 ق.ظ


من زخم خوردم ای عجب             خنجر نبوده دست او

حتی شکستم شیشه وار           سنگی نبوده دست او

من اشک میریزم ولی                  او مهربان است و نجیب
در این غریب آباد هم                    او آشنا و من غریب

من فصل پاییزم ولی                     او عاشق فصل بهار
من صاحب چشمان پاک                او عاشق چشم خمار

من دختری از نسل شب              او وارث صبح سپید
من خسته از این زندگی               او منتهای یک امید

من در سکوتش عاقبت                از دست دنیا می روم
یا با نگاه سرد او                        تنهای تنها می شوم

من نو عروسم ای عجب             با مرگ هم حجله شدم
مادر ندارم بی گمان                    از درد و غم زاده شدم

                                                                                                                                                غزل
موضوع: شعر،
کلمات کلیدی :زخم ،اشک ،پاییز ،عاشق ،خمار ،امید ،خسته ،مرگ ،
نویسنده :سـ .امـید
تاریخ: سه شنبه 1390/02/6 01:18 ق.ظ

قاصدِ مترسک، آدم شد!

 قاصدی بودم؛ از نوع قاصدک،

سال تا سال نمی شد پرواز کنم، در حسرت دیدن شاپرک


نویسنده :نیایش
تاریخ: چهارشنبه 1389/12/25 11:41 ق.ظ

به آرامی آغاز به مردن می کنی!

اگر سفر نکنی      اگر کتاب نخوانی      اگر به اصوات زندگی گوش ندهی      اگر از خودت قدردانی نکنی

به آرامی آغاز به مردن می کنی!

زمانی که خودباوری را در خودت بکشی      وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

به آرامی آغاز به مردن می کنی!

اگر برده عادتهای خود شوی      اگر همیشه از یک راه تکراری بروی      اگر روزمرگی را تغییر ندهی    

 اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی      اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی    

 تو به آرامی آغاز به مردن می کنی!

اگر از شور و حرارت      از احساسات سرکش      از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا می دارند     

و ضربان قلبت را تندتر می کنند... دوری نکنی      تو به آرامی آغاز به مردن می کنی!

اگر هنگامی که با شغلت یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی      اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی     

اگر ورای رویاها نروی      اگر به خودت اجازه ندهی که دست کم، یکبار در تمام زندگی ات، ورای مصلحن اندیشی بروی   

 تو به آرامی آغاز به مردن می کنی!

امروز زندگی را آغاز کن!      امروز مخاطره کن!      امروز کاری کن!      نگذار که به آرامی بمیری!

( پابلو نرودا )

موضوع: مـطالـب جـالـب،
کلمات کلیدی :جوان ،زندگی ،امید ،تحول ،
دنبالک ها: برگریزان امید
نویسنده :مهــران
تاریخ: سه شنبه 1389/12/17 12:51 ق.ظ

آنگاه كه همه دنیایت در زیر شعله های غم می سوزد و به این می اندیشی كه دیگر

       جز تلی از خاكستر برایت از هر آنچه آرزو داشتی نمانده است......

           به ققنوسی بیاندیش كه از میان این حجم تهی به نا گاه آواز سر خواهد داد....

                     پر خواهد كشید....

                     و تو را به قاف آرزوهایت خواهد رساند

تعداد کل صفحات : 2 1 2
بخش های ویژه
پستچی

ما در فیس بوک

پستچی
دریافت روزانه اشعار

با وارد کردن آدرس ایمیل خود در کادر زیر، آخرین مطالب باتو...اینم رابه شکل روزانه در ایمیل‌تان تحویل بگیرید:

راهنمای عضویت
درباره ما
باتواینم
مـــحفل ادبــــی باتو ... اینم
خـــانـــه ایست بــرای دقایق
عـــاشقانه ......شمــــــــــا

مدیر گروه باتو...اینم :
سید میلاد

مدیر ارشد و ناظر :
نیلوفرانه
مدیر ارشد و روابط عمومی:
فرامرز فرحمهر
مدیر و ناظر امور داخلی:
شیما
مدیر بحث هفته:
نیلوفر آبی
مدیر بخش تولد:
تینا
مدیر رویداد های ادبی:
پژواک
مدیر گروه یاهو و پیامک:
محسن

.......................................

لطفا جهت حمایت از ما لوگو های زیر

را در سایت یا وبلاگ خود قرار دهیـــد

.......................................
باتو...اینم


باتو...اینم

موضوعات
نویسندگان
برگه ها
جستجو در وبلاگ
پیامک های عاشقانه
    شما با ثبت شماره تلفن و نام خود جملات زیبا را در موبایل خود دریافت خواهید كرد
بخش های ویژه
تولدهای نویسندگان بحث هفته رویداد های ادبی
سه نقطه مشاعره
ابزارک های وبلاگ
  • رنک سایت در گوگل:2
  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :