تبلیغات
محفل ادبی با تو...اینم - مطالب دل نــوشته

تصویر ثابت

بخش های ویژه
دفتر شعر

دکلمه

مناجات نامه
تازه ترین مطالب


نویسنده :...ماهی سرد...
تاریخ: دوشنبه 1392/09/25 09:32 ب.ظ


                     

                        زمین را نقطه ای کوچک
                                                 در کهکشانی بزرگ دیدم...

                        همین کافی بود تا
                                       سوال هایم را بی پاسخ رها کنم
                                                                  و به آغوش طبیعت بازگردم...


                        همین کافی بود تا، دوباره هوس کنم
                                                         گیتاری داشته باشم
                                                                      و شعرهای جدید بنویسم...

                        همین کافی بود تا، دیگر از مرگ نترسم
                                                              و نگران آینده ام نباشم...

                        خشمم از دشمنانم فرو کشید
                                                         مهر شد...
                                                              و کینه ام، بخشش...

                        الماسی در نگاه تاریکم درخشید

                        به این فکر کردم که
                                            شاید کل کائنات
                                                        یک سلول از سلول های خدا باشد!

                        از کتاب نت های خارج: فرامرز فرحمهر (ماهی سرد)

نویسنده :باد
تاریخ: دوشنبه 1392/09/4 06:57 ب.ظ

                                                            

                                                                       صدایم بغض گنجشک را شکست...

                                                                                         
زار زار گریه می کرد...

                                                     
صبح اول صبح شگون ندارد...گنجشک بس کن...

                                    
قدم هایم قلب سنگ فرش را شکست...ای سنگ ارام بگیر...

                                              
نگاهم تن اسمان را لرزاند...اسمان امروز نبار...لطفا...

                                       
عطر موهایم باد را دیوانه کرد...ای باد مجنون بنشین دیگر...

                             
بس کنید...رهایم کنید...تو را به جان منتان دست از سرم بردارید...

                                 
امروز می خواهم خوب باشم...خواهش می کنم شروع نکنید...

                                                          
امروز حالم خوب است...لطفا خرابش نکنید...

                   
سرتان به کار خودتان باشد...بگذارید زندگی ام را کنم...التماس می کنم...

                                                                                
می خواهم بروم نان بخرم...

                                                                               
می خواهم صبحانه بخورم...

                                                      
می خواهم خیلی معمولی روزم را شروع کنم...

                                                                     
می خواهم لذت فراموشی را ببرم...
 
                                                                                 
از همه ی شما خسته ام...
 
                                                                       
بروید برای یکی دیگر دل بسوزانید...

                                                   
بروید دردهای یک بدبخت دیگر را به رخش کشید...

                                              
بیزارم از شما...بفهمید... تمام شد رفاقت من و شما...
   
 
                                                         
باید روزنامه ام را بخوانم...با مادرم حرف بزنم...

                                                      
درس هایم را بخوانم...با دوستانم شوخی کنم...

                                                               
باید کفش هایم را بدوزم...ریشم را بزنم...

                                                                    
سرکار بروم...میان مردم زندگی کنم...

                                                   
مسواک بزنم...حمام کنم...خودم را در اینه ببینم...

                                                               
معاشقه کنم...سر قرار بروم...تفریح کنم...
 
                         
با پدرم لولای در را درست کنم...دیکته ی  برادر زاده ام را تصحیح کنم...

                           
وسط خیابان بخندم...به دوستم لگد بزنم...کلاهش را بردارم و بدوم...

                                                             
سر کلاس به استاد گیر بدهم...بحث کنم...

                                                  
به اتوبوسم برسم...با راننده در مورد هوا گپ بزنم...

                                                          
سر شب بخوابم...قبل از خروس بیدار شوم...

     
پا برهنه لب ساحل بدوم....افتاب بگیرم...زیر باران فریاد بزنم...ادم برفی درست کتم...

                                               
با برادرم پفک بخورم...با خواهرم لواشک لیس بزنم...

                              
پیشانی مادرم را بیشتر ببوسم...دستان پدرم را محکم تر بگیرم...

                                                
با معشوقه ام قدم بزنم...بیشتر در اغوشش بگیرم...

                                                  
به فکر پول و کار باشم...شغل های خوب را بقاپم...

                                     
کنار خانواده و دوستانم به خوبی هرچه تمام تر زندگی کنم...

 
                                              
ای همه ی انچه و انکه مرا به یاد گذشته می اندازید...

                                                                                       
با همه ی شما قهرم...

                                                                                               
قهر...قهر...قهر...

                                                                      سعی کنید شماهم فراموش کنید...

                                                 و به خوبی ها فکر کنید تا دوباره باهم آشتی کنیم...

                                         
منتظر اشتی می مانم...اخر شمارا خیلی دوست دارم...


                                                                                       
امروز از آن من است...

                                                 
شادترین ترانه ی زندگی را زیر لب زمزمه می کنم...

                                                               
می خواهم قدر لطف پروردگارم را بدانم...

 
                                                                 
این شیرین ترین نفس های من است...

                              
خونم جریان دارد...پاهایم قوت دارند...دستانم بی تاب تجربه اند...

       
                                                                           
امروز من یک روزم شده است...

                                                                    
خدای من...چقدر لذت بخش است...

                                                                                                
سلام زندگی...
   
                                                                                                          
سلام...

     
                                                                    
دوست من...امروز زندگی را آغاز کن...

موضوع: باد، دل نــوشته،
کلمات کلیدی :باد ،زندگی ،سلام ،اغاز ،سعید کریمی ،
نویسنده :باد
تاریخ: دوشنبه 1392/09/4 03:26 ب.ظ

                                                                             

                                                                              نگاه می کنم به بطری شراب...

                                                                  
میان دستان ترک خورده ی یک پیرمرد...

                                                                       
صورت چروکیده و گوش های افتاده...

                                                                    
لب های ترکیده و دهانی بازنشسته...

                                                                      
چشم هایی سرخ و قامتی خمیده...

                                       
نشسته بر بقچه اش... تکیه بر دیوار... گوشه ی یک کوچه...

                                                   
قلبش انقدر سنگین است که رو به جلو خم شده...

          
نمی دانم می تواند گریه کند یا نه...فقط می دانم حال و هوای یک عمر گریه دارد...

                                
نمی دانم چه گذشته است بر او...نمی دانم به چه فکر می کند...

                                         
فقط می دانم به قد تمام پیک های به سلامتی رفته اش...

                                                                            حرف دارد...بغض دارد...درد دارد...

                                                               
انگار دنیا به او خیلی سخت گرفته است...

                                                     
حس می کنم نفرین روزگار را بر گرده می کشد...

                                                    
تمام دنیایش خلاصه شده درون بطری فراموشی...

                                         
انقدر خورده که از تمام روزنه های بدنش شراب می چکد...

                          
خیلی خسته...خیلی پیر...مثل اینکه از زمین هم سالخورده تر شده...

                                    
یک کوله سوال دارم...چرا...؟؟...یعنی چه بر سرش امده...؟؟...

                                  
خودش ته ته غم است...اخر غصه است...بی نهایت درد است...

          
                                      
با این حال...چه عاشقانه روی ساعد چپش خالکوبی کرده ...

                                                                                               "سلطان غم مادر"


                                                                
پیر تر از آن است که مادرش زنده باشد...

                                                  
خودش به قد تمام مادرهای دنیا سن و سال دارد...

                                                                             
اما..چه کودکانه...چه صادقانه...

                                به دستش نگاه می کند و زیر لب میان هر پیک زمزمه می کند... :
 
""                                                                                 
دلم مادرم را می خواهد  ""


 
                                                                                   میان دنیا دنیا فراموشی...

                                                                            هنوز مادرش را به یاد می آورد...

                                                                 هنوز دلش برای مادرش تنگ می شود...
 
                                          
                                                                                            
ذهنم بند می آید...
 
                                       
سرم را در مقابلش خم می کنم و به راهم ادامه می دهم...

                                                               
به یاد تمام شیرهای پیر مست می کنم...

                                                                                                    
به سلامتی...

                                                                                               
زنده باد پیر بچه...


                                                                                                   
زنده باد مادر
...

نویسنده :باد
تاریخ: یکشنبه 1392/09/3 03:33 ب.ظ

                                                          

مدادهای رنگی                                                                               ات را بردار و...

                                                                                       برایم کمی رویا بکش...

                                                                                     
دنیای من سیاه است...

                                                                           
برایم یک دنیای نارنجی بکش...

                                                                                           
آسمان زرد بکش...

                                                                         
خورشید را در اغوش ماه بکش...

                                                                                    
آدم های صورتی بکش...
 
                                                                                   
خانه امان را سبز بکش...

                                                                                      
خدا را بی رنگ بکش...

                                                                            
مداد های رنگی ات را بردار و...

                                                                                    
لطفا جهانم را رنگ کن
...


نویسنده :سایه
تاریخ: شنبه 1392/09/2 07:18 ب.ظ


  ببار با التهاب من

  با احساس من

  با بی قراری هایم ببار

  بر عطش باغ، بر صنوبر صبرم

  بر سوسن خاموش رمیده از خیالت

  بر برکه خشکیده  گونه هایم ببار

  بگو باران ببارد و با آهنگ نفس های تو

  بر گام های خسته ی من در امتداد رفتن باتو

  با خاطراتت

  با  باران

  تو و من و باران

  تا نزدیک صبح تا طلوع نور

  تا پایان تاریکی

  تا پنجره ی پلکهایت

  تا فصل آرزوهایم

  بگو ببار تا مرهمی بر زخم تیر غمزه ی نگاهت یابم..

  تا آتش قهرت خاموش گردد

  آنقدر ببار تا در تپش  هق هق بغضم بفشورم و بپاشم

  بر التماس چشمان من

  بر بالهای گشوده از آتش سوزان شمع بر جان پروانه

  بر زخم کهنه این تن بیمار

  بر لجاجت های کودکیم ببار

  بر تسلیم شدن هایم بر خواهش هایت

  بر تکثیر لحظه های بودنم در کنار تو

  بر شعشعه الهام گرفته از برق خاموش پلکهایت

  بر جوانه های روئیده از اشتیاق دیدنت ببار

  برای پنهان شدن رسوائیم ببار

  تو از دلتنگی آسمان

  من از تیره بختی خود

  ببار از چشمان من ببار

  بر آشفتگیم از دلدادگی

  از دل بیقراری

  ببار بر کتمان گریه ایم ببار...

موضوع: دل نــوشته،
کلمات کلیدی :باران ،عطش باغ ،
نویسنده :باد
تاریخ: سه شنبه 1392/09/5 08:21 ب.ظ

                                                                   

                                                                       امشب فرشته ها به بالینم می آیند...

                                                                           امشب فرشته ها در برابرم خودکشی می کنند...

                                                                                                     
امشب فرشته ای مرا می کشد...

                                                                        
به ستارگان بگویید امشب یک مکث ممتد شوند...

                                                                                          
به ماه بگویید امشب باید چهارده شود...

                                                                                        
به شب بگویید امشب باید روشن شود...

    
                                                                              
آسمان به حالم چو کودکی بهانه گیر گریه کن...

                                                                              
ابرها بایستید...امشب باد می خواهد بخوابد...

                                              
برگ ها بریزید...در آغوشم گیرید...امشب خیلی لخت می میرم...

                                                 
خیابان تاریک است...چراغ ها خاموش اند...زمین خیس است...

                                                                     
پاهایم سردند...چشمانم تارند...لب هایم خشکند...

                                                 
گام هایم لرزان...موهایم خزان...خزان...نفس هایم رو به پایان
...

 
                                                                    
خانه نزدیک است...کوچه گم میان مویه ی دیوار ها...

                       
حوض خانه عکس آخرم را می گیرد...آخرین استشمام...بوی یک شمع دانی...

                                                         
شب پره ها مرا به اتاقم می برند...فرشته ها زار می زنند...

                                                               
قاب عکسم جیغ می کشد...فرشته ای تیغ می کشد...

                                                                  
سیگار آخر...اشکی از گوشه ی چشمم فرو می ریزد...

                                                                 
خون سیاهم اوج می گیرد...تمام قلبم فرو می پاشد
...

   
                                                                                 
به زمین بگویید چهل شبانه روز خون بپاشد...

                                                                                     
به مرغ شب بگویید تا اخرین نفس بخواند...

                                                                                       
به آن فرشته بگویید ته سیگارم را بکشد...

                                                                                   دوستان...به مادرم بگویید...برایم گریه نکند...

نویسنده :باد
تاریخ: شنبه 1392/09/2 10:42 ق.ظ

                                                                

                                                                   امروز کلاغ رنگی پا درازی را دیدم...

                                                                     
که از منقارش خون می چکید...


                                                 دائم  به کلاغ سیاه مادر مرده ای فکر می کنم...

                                                             که جوجه ی رنگی پا دراز  زری را برد...



موضوع: باد، دل نــوشته،
کلمات کلیدی :باد ،جیک ،قار ،کلاغ ،سعید کریمی ،
نویسنده :باد
تاریخ: چهارشنبه 1392/08/29 08:18 ب.ظ
                                                           

                                                                                                دوسال و چندماه گذشت...

                                                                               
چه روزهایی...تلخ...شیرین...گذشت...

                                                                    
یادش بخیر...حدود دویست نوشتمو پاک کردم...

                                                                                  
بعدش پنل باد رو حذف کردم و رفتم...

                 
جای میلادخان بودم باد رو دیگه راه نمی دادم...دمش گرم...چقد معرفت داره این مرد...

                                                                               
فرامرزخان...مرحبا...لطف کرد...خیلی...

                                              
برگشتم...چقد تلاش کردم دیگه سخت و خشن و تلخ ننویسم...

                                                                              
چقد نوشته هامو پاک کردمو پاره کردم...
  
                                                   
بالاخره ادم شدم...رام شدم...سخت بود...اما نسیم شدم...

                  
دیگه زیاد نمی نویسم...اما دوستان بدونین همیشه میامو نوشته هاتونو می خونم...

                                                                    
اینجا خیلی ارووومم...خیلی حس خوبی دارم...

                                                                                               
دو سال و اندی می گذره...

                              یادم نمی ره سیگار پشت سیگار میون زمزمه ی نوشته های تک تک شما...

             
                          
دوستان...عزیزان...بچه ها...خودمونی بگم...خاک پاتونم...فدای همه ی شما...


        
دلم لک زده برای یه جمع گرم و صمیمی
و لذت بخش و شعر و چای و قه قه با باتواینمی ها...

                                                                      
دلم لک زده برای یه میز دونفره با فرامرزخان...

                                                                     
حیف...حیف...فاصله ها همیشه بغض میارن...

                                                                            
                   
بگذریم...اگه گاهی گناهی از من سر زده بود ببخشید...از ته دل ببخشید...مرسی...

                                                                                                   
مراقب خودتون باشین...

                           اینو بدونین بچه های اینجا خاطر همو خیلی می خوان...هیشکی تنها نیست...

                                                                                                    
کوچیک شما...سعید...
                                                                                          

                                                                                                           
به قول باد : ...گل


موضوع: باد، دل نــوشته،
کلمات کلیدی :باد ،حرف ،سعید ،باتواینم ،
نویسنده :باد
تاریخ: چهارشنبه 1392/08/29 07:14 ب.ظ

                                                                        

                                                                 من از دنیا چیزهای زیاد و عجیب و غریب نمی خواهم...

                                             
برای تنهایی هیچ بهانه ای ندارم... همین که خودم هستم کافیست...

همین که غروب دست در جیب و کلاه به سر و چشم به سنگ فرش خیابان با خودم قدم بزنم کافیست...

                                         
همدم برای من ارزویی پوچ است...رفیق...نه...ندارم...نه...نمی خواهم...

                                                    
این دو انگار از هرچیزی برای من عجیب تر و دست نیافتنی ترند...

                                                                                      
سخت است کسی را نداشته باشی...

                         
سخت است احساساتت را فقط برای گنجشک ها و باران و ماه و اسمان بروز دهی...

                                                                             
دلم به قد تک ماهی درون تنگ...تنگ است...

                                                                     
دلم به قد تنها سنجاقک برکه ی مرده...تنگ است...

                                                                        
دلم به قد تمام روزهای تنهایی خدا...تنگ است...

                                                                                 
باشد...من از این دنیا چیزی نمی خواهم...

                                                                            
خدایا...کاش فقط هر روزت چند غروب داشت...

            
من عمرم کوتاه است...کاش چند برابر تمام روزهای زندگی ام می توانستم غروب تماشا کنم...

                                                             
باشد...همه ی این دنیا از ان شما...فقط غروب برای من...

         
                                               
می دانی...اخر قلبم شکسته تر از مورچه ی به عزا نشسته است...
                       
                                                                             
تنها که باشی...قد دو نفر  نفس می کشی...
 
                                                                           
تنها که باشی...برای خودت قفس می کشی...

                                                                                      
من...شب ها...خودم را بغل می کنم...

                                                              
من...راستش...خودم اشک های خودم را پاک می کنم...

                                          
                                                                      
گناهی نداشته باشم اگر صدایت کنم دوست من...
                                                       
                                                                               
دوست من...برایم زیباترین غروب قرن باش...

                         
                                                             
مخاطبم...خطایی نکرده باشم اگر دوست خودم بدانمت...
                                                           
                                                                       
دوست من...برای من خالق تمام غروب ها باش...

                             
                                           
می بینی...چه صادقانه دست نیافتنی ترین ارزویم را به قلم می اورم...

                   
فقط حیف...حیف...که به رغم تمام احساساتم خیلی وقت است خواسته ام تنها باشم...
 
                                                                      
وقتی غریب افتاده باشی...بهتر است تنها باشی...

                                                                 
                                                                                                 
امشب چایم طعم باران دارد...

                                                                            
امشب با برگ های سبز ریخته گپ می زنم...
 
                                                                                                   
امشب با باد قدم می زنم...

                                                                                
من به همین عشق بازی هایم راضی ام...
 
                                                                                 
من...عادت نه...عاشق تنهایی شده ام...

                                                              
                                                                                     
دوست من...حرف هایم را جدی نگیر...

                                                        
این پشه ی سرگردان میان جمجعه ام زیاد وراجی می کند...

                                                                  
ورق بزن این صفحه را...مبادا اشکی به حالم بریزی...

 
            
دوست من...معمولی باش...ساده باش...صادق باش...مراقب تمام دوست های خوبت باش...


                                                           
باد را جدی نگیر... امشب...فقط...سیگارم را کم کرده ام...


                                                                                                
غروب پاییز تنم را می لرزاند...


                                                   
آدم معمولی که باشی...با تمام لذت غروب را تماشا می کنی...


موضوع: شعر، دل نــوشته،
کلمات کلیدی :باد ،درددل ،پشه ،سرگردان ،جمجمه ،غروب ،باران ،
تاریخ: سه شنبه 1392/08/28 05:38 ب.ظ


 
چون با خودشان بیگانه ام مرا از جمع رانده اند ..

 میگویند دیوانه ام ..

 کسی حال ما را نمی فهمد ..

 سالهاست آلت دست خنده مشتی احمقم ..

 جوانان ریشخندم می کنند

 و کودکان بطرفم سنگ پرتاب می کنند ..

 کاش می فهمیدند آدم دیوانه نیست

 ولی دیوانه هم آدم است ..

 هر که در جمع چوبش میزنند

 دق دلی اش را سر تنهایی من خالی می کند .

 رسم معرفت نیست اما آدم های عاقل

 دیوانه را هم به گریه میندازند ..

 آدم ها مرا شیرین عقل نامیده اند

 و خودشان تلخ فکر می کنند ..

 چون که دنیا را سراب دیده ام از آن رو فقط میخندم ..

 ساده ام و یکد ست لباس بیشتر نمی پوشم ..

 من با تمام جنونم یکرنگ دارم ..

 عاقلان اینقدر لباس های مختلف می پوشند

 و خودشان را رنگ می کنند همدیگر را نمی شناسند ..

 این بار مرا دیدی ..

 از خودت نران ..

 کمی مهر مهمانم کن ..

 آنوقت روز موعود به گریه هایت نمی خندم ..

 عبدالله خسروی 

تعداد کل صفحات : 71 ... 2 3 4 5 6 7 8 ...
بخش های ویژه
پستچی

ما در فیس بوک

پستچی
دریافت روزانه اشعار

با وارد کردن آدرس ایمیل خود در کادر زیر، آخرین مطالب باتو...اینم رابه شکل روزانه در ایمیل‌تان تحویل بگیرید:

راهنمای عضویت
درباره ما
باتواینم
مـــحفل ادبــــی باتو ... اینم
خـــانـــه ایست بــرای دقایق
عـــاشقانه ......شمــــــــــا

مدیر گروه باتو...اینم :
سید میلاد

مدیر ارشد و ناظر :
نیلوفرانه
مدیر ارشد و روابط عمومی:
فرامرز فرحمهر
مدیر و ناظر امور داخلی:
شیما
مدیر بحث هفته:
نیلوفر آبی
مدیر بخش تولد:
تینا
مدیر رویداد های ادبی:
پژواک
مدیر گروه یاهو و پیامک:
محسن

.......................................

لطفا جهت حمایت از ما لوگو های زیر

را در سایت یا وبلاگ خود قرار دهیـــد

.......................................
باتو...اینم


باتو...اینم

موضوعات
نویسندگان
برگه ها
جستجو در وبلاگ
پیامک های عاشقانه
    شما با ثبت شماره تلفن و نام خود جملات زیبا را در موبایل خود دریافت خواهید كرد
بخش های ویژه
تولدهای نویسندگان بحث هفته رویداد های ادبی
سه نقطه مشاعره
ابزارک های وبلاگ
  • رنک سایت در گوگل:2
  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :