تبلیغات
محفل ادبی با تو...اینم - مطالب آبان 1392

تصویر ثابت

بخش های ویژه
دفتر شعر

دکلمه

مناجات نامه


نویسنده :باد
تاریخ: پنجشنبه 1392/08/30 07:17 ب.ظ

                                                                         

                                                        چشمت ستاره می شود...سوسو می کند برای نگاهم...

           زلفت همه مژگان ابر فرشته ی ملکوت است...چه ناز می کند در وزش بازدم پرحراراتم...

                                   خم لبت با احساسم عجیب بازی می کند...جان می دهم روی لب هایت...

                                      نفست همه اکسیر جوانیست...نفست همان نیاز زنده بودن من است...

                                                     قرص ماهت را بنما بر من...من به این مهتاب محتاجم...

                                                ضربان قلبت نبض زمین است...نفس نفس مزن در آغوشم...

                                                              تاپ تاپ قلبت را کم کن...دنیا هنوز آرزو دارد...

                                               دستت را به دور گردنم قفل کن...این قفل شاه کلید هم ندارد...

                          تو را میان جان می گیرم...می فشارمت...می فشارمت...جانت جانم می شود...

                                              این قلب من ضعیف است...بی مروت...این قدر عشوه مریز...

                                                                           
                                                                                           سر تا پا بوسه می شوم...

          گویی از اول بوسه خلق شدم...انگار از ازل یک بوسه بوده ام...می نشینم جای جای تنت...

                                                                     
                                                                                         صادقانه اعتراف می کنم...

                   لب های تو رمز جهان است...لب های تو فلسفه ی این همه قیل و قال و زندگیست...

                                     لب های تو خود خود بهترین افریده است...همان هسته ی هستیست...

  
                                                      همین که دست به موهایت بردم...زل به چشمانت زدم...

                                                            بی رحم نگین هایت...مرا تا ان سوی خدا هم برد...

     ماتم برد...در اعماق نگاهت آن قدر رفتم که از مرز دورترین جهان های پنهانی خدا هم گذشتم...
 
           میان سیاهی غوطه ور شدم...مرا به سرزمین هایی کشاندی که خدا هم نبود...خدا هم نبود...

                     و تو رفتی و من هنوز در آن همه سیاهی سرگردانم...هرگز راه برگشت را نیافتم...

  و تو بی رحمانه رفته ای...لعنت به تو...قلبم می گوید تو هیچ وقت اصلا نیامده بودی...که بروی...

                                                                            من هیچ وقت...هیچ کس را نداشته ام...

                                        
                                                                             این بخاطر ترک کردن سیگارم بود...
                                        
                                             این فقط عمیق ترین خیالم بود...این نامحدود ترین احساسم بود...

                                                                      
                                                                                        همه ی این لحظه های ناب...

      قدم زنان دست در جیب با بارانی و کلاه و بوتم زیر بارش سپید ترین برف تمام عمر اسمان...

                                                                                                  درون ذهنم گذشت...

                                                                            ان قدر عمیق...که هرگز باز نگشتم...

                                       و هنوز هم مات و سرد و سنگ و سخت...با چشمانی همیشه باز...

                                                           در ان دنیایی که خلق نشده و خدا هم نیست...هستم...

                                                نمی دانم...محال هست...زر مفت است...نه...خدا هم هست...

                             در آن سرزمینی که هرگز خلق نشده...اری...خدا هم هست...خدا هم هست...


  می دانم...یک روز...یک غروب...یک لحظه ی خاص...زیر باران...همه چیز درست می شود...

                                                                   می دانم...اخر این قصه خوب تمام می شود...

                     من مرد هستم...سخت و محکم هستم...تحمل می کنم...امید دارم...من خدا را دارم...

                                              
 این روزهایم همه تلخند...روزگار می گذرانم و ترک می شکنم و مثل همیشه سیگارم را می کشم...

                                 
                                          من می دانم...یک غروب همه چیز درست می شود...زیر باران...


                                                                                                                   ...گل


موضوع: باد، شعر،
کلمات کلیدی :تلخ ،امید ،خدا ،غروب ،باران ،سعید کریمی ،باد ،
نویسنده :باد
تاریخ: چهارشنبه 1392/08/29 08:18 ب.ظ
                                                           

                                                                                                دوسال و چندماه گذشت...

                                                                               
چه روزهایی...تلخ...شیرین...گذشت...

                                                                    
یادش بخیر...حدود دویست نوشتمو پاک کردم...

                                                                                  
بعدش پنل باد رو حذف کردم و رفتم...

                 
جای میلادخان بودم باد رو دیگه راه نمی دادم...دمش گرم...چقد معرفت داره این مرد...

                                                                               
فرامرزخان...مرحبا...لطف کرد...خیلی...

                                              
برگشتم...چقد تلاش کردم دیگه سخت و خشن و تلخ ننویسم...

                                                                              
چقد نوشته هامو پاک کردمو پاره کردم...
  
                                                   
بالاخره ادم شدم...رام شدم...سخت بود...اما نسیم شدم...

                  
دیگه زیاد نمی نویسم...اما دوستان بدونین همیشه میامو نوشته هاتونو می خونم...

                                                                    
اینجا خیلی ارووومم...خیلی حس خوبی دارم...

                                                                                               
دو سال و اندی می گذره...

                              یادم نمی ره سیگار پشت سیگار میون زمزمه ی نوشته های تک تک شما...

             
                          
دوستان...عزیزان...بچه ها...خودمونی بگم...خاک پاتونم...فدای همه ی شما...


        
دلم لک زده برای یه جمع گرم و صمیمی
و لذت بخش و شعر و چای و قه قه با باتواینمی ها...

                                                                      
دلم لک زده برای یه میز دونفره با فرامرزخان...

                                                                     
حیف...حیف...فاصله ها همیشه بغض میارن...

                                                                            
                   
بگذریم...اگه گاهی گناهی از من سر زده بود ببخشید...از ته دل ببخشید...مرسی...

                                                                                                   
مراقب خودتون باشین...

                           اینو بدونین بچه های اینجا خاطر همو خیلی می خوان...هیشکی تنها نیست...

                                                                                                    
کوچیک شما...سعید...
                                                                                          

                                                                                                           
به قول باد : ...گل


موضوع: باد، دل نــوشته،
کلمات کلیدی :باد ،حرف ،سعید ،باتواینم ،
نویسنده :مهــران
تاریخ: چهارشنبه 1392/08/29 07:56 ب.ظ


نام من عشق است

قسمتم تنهایی است

نام من عشق است

اما سمت من سمت گم نامی است

درونم پر شده از کینه و درد

باغ احساس که سرد و زرد آبی است

و

دریایی که آنقدر بی موج است

که گاه برکه ای خفته در خا مو شی است

فرو رفته در خویش

قسمتم تنهایی است

جای من در این دنیا چه قدر خالی است
!
از ازل نام من بر هر دلی است

پس چرا تا به ابد دلی با منه شیدا نیست؟

نام من عشق است اما در این ایام نمور

ای عزیز آنچه نیست حتی یک عشق سودایی است

مهران
موضوع: مهران، شعر،
کلمات کلیدی :نام من عشق است! ،عشق ،باغ احساس ،
نویسنده :باد
تاریخ: چهارشنبه 1392/08/29 07:14 ب.ظ

                                                                        

                                                                 من از دنیا چیزهای زیاد و عجیب و غریب نمی خواهم...

                                             
برای تنهایی هیچ بهانه ای ندارم... همین که خودم هستم کافیست...

همین که غروب دست در جیب و کلاه به سر و چشم به سنگ فرش خیابان با خودم قدم بزنم کافیست...

                                         
همدم برای من ارزویی پوچ است...رفیق...نه...ندارم...نه...نمی خواهم...

                                                    
این دو انگار از هرچیزی برای من عجیب تر و دست نیافتنی ترند...

                                                                                      
سخت است کسی را نداشته باشی...

                         
سخت است احساساتت را فقط برای گنجشک ها و باران و ماه و اسمان بروز دهی...

                                                                             
دلم به قد تک ماهی درون تنگ...تنگ است...

                                                                     
دلم به قد تنها سنجاقک برکه ی مرده...تنگ است...

                                                                        
دلم به قد تمام روزهای تنهایی خدا...تنگ است...

                                                                                 
باشد...من از این دنیا چیزی نمی خواهم...

                                                                            
خدایا...کاش فقط هر روزت چند غروب داشت...

            
من عمرم کوتاه است...کاش چند برابر تمام روزهای زندگی ام می توانستم غروب تماشا کنم...

                                                             
باشد...همه ی این دنیا از ان شما...فقط غروب برای من...

         
                                               
می دانی...اخر قلبم شکسته تر از مورچه ی به عزا نشسته است...
                       
                                                                             
تنها که باشی...قد دو نفر  نفس می کشی...
 
                                                                           
تنها که باشی...برای خودت قفس می کشی...

                                                                                      
من...شب ها...خودم را بغل می کنم...

                                                              
من...راستش...خودم اشک های خودم را پاک می کنم...

                                          
                                                                      
گناهی نداشته باشم اگر صدایت کنم دوست من...
                                                       
                                                                               
دوست من...برایم زیباترین غروب قرن باش...

                         
                                                             
مخاطبم...خطایی نکرده باشم اگر دوست خودم بدانمت...
                                                           
                                                                       
دوست من...برای من خالق تمام غروب ها باش...

                             
                                           
می بینی...چه صادقانه دست نیافتنی ترین ارزویم را به قلم می اورم...

                   
فقط حیف...حیف...که به رغم تمام احساساتم خیلی وقت است خواسته ام تنها باشم...
 
                                                                      
وقتی غریب افتاده باشی...بهتر است تنها باشی...

                                                                 
                                                                                                 
امشب چایم طعم باران دارد...

                                                                            
امشب با برگ های سبز ریخته گپ می زنم...
 
                                                                                                   
امشب با باد قدم می زنم...

                                                                                
من به همین عشق بازی هایم راضی ام...
 
                                                                                 
من...عادت نه...عاشق تنهایی شده ام...

                                                              
                                                                                     
دوست من...حرف هایم را جدی نگیر...

                                                        
این پشه ی سرگردان میان جمجعه ام زیاد وراجی می کند...

                                                                  
ورق بزن این صفحه را...مبادا اشکی به حالم بریزی...

 
            
دوست من...معمولی باش...ساده باش...صادق باش...مراقب تمام دوست های خوبت باش...


                                                           
باد را جدی نگیر... امشب...فقط...سیگارم را کم کرده ام...


                                                                                                
غروب پاییز تنم را می لرزاند...


                                                   
آدم معمولی که باشی...با تمام لذت غروب را تماشا می کنی...


موضوع: شعر، دل نــوشته،
کلمات کلیدی :باد ،درددل ،پشه ،سرگردان ،جمجمه ،غروب ،باران ،
نویسنده :آلا
تاریخ: چهارشنبه 1392/08/29 09:54 ق.ظ

آن یار نکوی من

'بگرفت گلوی من'

گفتا که چه میخواهی؟؟

گفتم که همین خواهم!!...


مولانا

موضوع: شعر، مولانا،
کلمات کلیدی :شعر ،مولانا ،
تاریخ: سه شنبه 1392/08/28 05:38 ب.ظ


 
چون با خودشان بیگانه ام مرا از جمع رانده اند ..

 میگویند دیوانه ام ..

 کسی حال ما را نمی فهمد ..

 سالهاست آلت دست خنده مشتی احمقم ..

 جوانان ریشخندم می کنند

 و کودکان بطرفم سنگ پرتاب می کنند ..

 کاش می فهمیدند آدم دیوانه نیست

 ولی دیوانه هم آدم است ..

 هر که در جمع چوبش میزنند

 دق دلی اش را سر تنهایی من خالی می کند .

 رسم معرفت نیست اما آدم های عاقل

 دیوانه را هم به گریه میندازند ..

 آدم ها مرا شیرین عقل نامیده اند

 و خودشان تلخ فکر می کنند ..

 چون که دنیا را سراب دیده ام از آن رو فقط میخندم ..

 ساده ام و یکد ست لباس بیشتر نمی پوشم ..

 من با تمام جنونم یکرنگ دارم ..

 عاقلان اینقدر لباس های مختلف می پوشند

 و خودشان را رنگ می کنند همدیگر را نمی شناسند ..

 این بار مرا دیدی ..

 از خودت نران ..

 کمی مهر مهمانم کن ..

 آنوقت روز موعود به گریه هایت نمی خندم ..

 عبدالله خسروی 

نویسنده :نـیلوفرانه
تاریخ: دوشنبه 1392/08/27 02:14 ب.ظ

سرگردان در کمپ ها

هر صبح

بی سرزمین از خواب می پرم!

 

پناهنده ی بازوانت شدن

ساده نیست

وقتی در این سرگردانی

کسی به زبانِ سعدی حرف نمی زند!

موضوع: جمـلات زیبا،
کلمات کلیدی :سرگردان از مهدیه لطیفی ،
نویسنده :سهیل پیلتن
تاریخ: دوشنبه 1392/08/27 01:01 ب.ظ

به گذشته بر میگردم

یه شبِ مهتابی و سرد

به سکوتِ سایه یِ مرگ

به حریمِ ساکتِ درد


به گذشته بر میگردم

با چشایی که نخوابید

طرحِ بی رنگِ خیالو

رو تنِ ترانه پاشید


من تووی گذشته مووندم

تو به آینده رسیدی

بین اینهمه شلوغی

منو توو گریه ندیدی


پیش خورشید نگاهت

دارم اهسته میسوزم

چی توو قلبم جا گذاشتی

که دلم تنگه هنوزم


به گذشته بر میگردم

تا بشه دوباره خندید

واسه یه لحظه ی کوتاه

بشه لبخنِد تو رو دید


به گذشته بر میگردم

به تبِ سردِ حضورت

به سرابِ ارزوها

به دلِ همیشه دورت


توی تاریکی  محضم

اینجا خواب شب پریده

چشم من دوباره خیسه

وقتی خوابتو ندیده


همه ی خاطره ها رو

بی تو امشب دوره کردم

دنبالِ ردِ نگاهت

به گذشته بر میگردم

...

سهیل پیلتن

نویسنده :سایه
تاریخ: دوشنبه 1392/08/27 11:01 ق.ظ

پاییز

باد سرد پائیزی در حال عریان کردن شاخه های درختان بود ،

تا از عطر نفس زندگی بخش بهاری اثری نباشد.

قصه ی ما از پایان راه ، از آخرین حلقه های جدامانده زندگی ،

 از پایان بودن بر اوج شادی ، از اتمام وسعت این دشت آغاز شد.

کم کم از بودن بر شاخه های زندگی ،  بند بند گسسته  تار و پودم را ورق می زدم،

همان بادی که در بهار موجب رقص و شادیمان بود، حالا در جدایی از زندگی هم نوایمان.

از بهاری بودن سرمست بودیم و مغرور ،

از رقص شاخه ها و برگها در گذر باد ، شادمان و زیبا آرام آرام آمد ،

 آمده بود تا بماند، آمده بود تا در نفس خسته ی روزگار از وجودش تازه گردم ،

آمده بود تا معنایش شوم، تا از غبار غم گرفته ی  بی کسی پاکم کند...!

میگفت :

که از تن پوش کهنه دو رنگی ها جدایم می کند و از بهاری بودن طراوتم می بخشد...!

میگفت :

دستهای سردم  را از نفس گرمش زندگی میدهد

و از نقش به جا مانده بر کوچه های پائیزی و کوچ کبوتران عاشق فصل تازه ای می سازد.

از برگهای ناچار گریز از شاخه ها ، سنگ فرش کوچه ها را تزئین میکند.

اما من از گذر کوچه های خزان زده جز فریاد خورد شدن هستی به جا مانده

و نفرین از دنیای پوچی و دوروئی هیچ ندانستم.

از صفای شبنم ، از شادی نیلوفران وحشی ،

از چهره ی خندان گل ، از از غنچه های امید ،

از بیم لحظه ها که ذره ذره خاطره می شوند در باغ اثری ندیدم.!

از تمامی دنیایش هیچ نخواستم ،

بر لرزش نگاهم از برخورد اولین دیدارمان گفته و  گریستم ،

از فنا شدنم چون قطرات شبنم بر گرمای عشق هیچ نگفتم ،

از آتشی که بر هستیم انداخته بود ، از بیقراریهایم در هر غروب پائیزی هیچ نگفتم

تنهاییم را در مقابل بهایی که پرداخته بودم میخواستم.   

چشمانش ، چشمانش سهم من بود ،

چشمانش حق من بود. بگذار ،  بگذار سد سکوتم را بشکنم :

خاطرات شب بر خاکدان این دشت ، جز خزان هیچ نبود.!

هیچکس از هیچ نگفت ، از آغوش حسرت

از تپش عریان این قفس که غمی انبوه را در خود جای داده بود تا مبهوت این عشق بمانم...!!

نویسنده :نیلوفر آبی
تاریخ: یکشنبه 1392/08/26 10:30 ب.ظ


باید بدانی دیدنت هر روز رویا می شود
این دل برای حس تو غرق تمنا می شود

اشکم نمی ریزد ولی هر لحظه دریا می شود
این زندگی با دیدنت دیدی چه زیبا می شود؟

سرشارم از عشق تو و آرامشی در جان من
دستی برای لمس تو جسمم سراپا می شود

امروز هم چشمان تو چون معبد راز و نیاز
ناگفته های گفته اش در قلب من جا می شود

اینجا درون سینه ام حسی تو را می جوید و
آن سوی مرزِ عاشقی نام "تو" پیدا می شود

آزرده ام از عشق تو اما دلم ناکندنی ست
می خندی و بر قلب من این آخرین "نا" می شود...
"waterlily"
موضوع: نیلوفر آبی، شعر،
کلمات کلیدی :شعر ،آخرین نا ،مرز عاشقی ،نیلوفر آبی ،
تعداد کل صفحات : 7 1 2 3 4 5 6 7
بخش های ویژه
پستچی

ما در فیس بوک

پستچی
دریافت روزانه اشعار

با وارد کردن آدرس ایمیل خود در کادر زیر، آخرین مطالب باتو...اینم رابه شکل روزانه در ایمیل‌تان تحویل بگیرید:

راهنمای عضویت
درباره ما
باتواینم
مـــحفل ادبــــی باتو ... اینم
خـــانـــه ایست بــرای دقایق
عـــاشقانه ......شمــــــــــا

مدیر گروه باتو...اینم :
سید میلاد

مدیر ارشد و ناظر :
نیلوفرانه
مدیر ارشد و روابط عمومی:
فرامرز فرحمهر
مدیر و ناظر امور داخلی:
شیما
مدیر بحث هفته:
نیلوفر آبی
مدیر بخش تولد:
تینا
مدیر رویداد های ادبی:
پژواک
مدیر گروه یاهو و پیامک:
محسن

.......................................

لطفا جهت حمایت از ما لوگو های زیر

را در سایت یا وبلاگ خود قرار دهیـــد

.......................................
باتو...اینم


باتو...اینم

موضوعات
نویسندگان
برگه ها
جستجو در وبلاگ
پیامک های عاشقانه
    شما با ثبت شماره تلفن و نام خود جملات زیبا را در موبایل خود دریافت خواهید كرد
بخش های ویژه
تولدهای نویسندگان بحث هفته رویداد های ادبی
سه نقطه مشاعره
ابزارک های وبلاگ
  • رنک سایت در گوگل:2
  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :